Updates from admin RSS

  • Fresh From Twitter

    Juanjo Sánchez 06:46 en 29 Julio 2010 | 0 Enlace permanente | Respuesta
    Etiquetas: fresh, twitter

    #Estatut refrendado x 2 parlamentos y el pueblo el PP recurre. Abolición de los #toros x ILP el PP no acepta. Quién es aquí el intolerante?
    Acabo de veure Delicades al Poliorama. Molt recomenable. No queden gaires dies. Aprofiteu!
    @La_Gumbi es q l’arros es d traca i mocador.
    Els pago de gust RT @3cat24 Cada català pagarà 57 euros per prohibir els toros, segons un col·lectiu taurí Error: The URL you entered is on
    RT @3cat24 Cada català pagarà 57 euros per prohibir els toros, segons un col·lectiu taurí Error: The URL you entered is on our blacklist or

    Powered by Fresh From
     
  • Yo estaré el sábado en la manifestación a favor de l'Estatut

    jotajota.net 23:25 en 5 Julio 2010 | 0 Enlace permanente | Respuesta
    Etiquetas: estatut, politica

    diada19771Este sábado pienso asistir, si el inminente nacimiento de mi hijo no lo impide, a la manifestación a favor de l’Estatut de Catalunya, diezmado por el Tribunal Constitucional.  Lo hago convencido por muchos motivos, pero fundamentalmente por el respeto que nos merecemos como pueblo. Un respeto que me veo en la obligación de defender especialmente  infundido por la memoria de mi padre. Él, murciano de nacimiento,  llegó a Catalunya unos años más tarde que mi abuelo. Eran los años previos a la exposición de 1929 y trabajo no faltaba. Ellos fueron la mano de obra que construyó el metro de la ciudad y que con su esfuerzo y sufrimiento forjaron un país más próspero económicamente y donde finalmente tuvieron una oportunidad para tirar adelante nuestra familia. Mi padre siempre estuvo agradecido a esta tierra y  lo expresaba de muchas maneras. Se esforzó en aprender catalán, en entender la idiosincrasia de nuestra sociedad y sobre todo a querer y respetar a un pueblo que le había acogido como uno más. Y se encargó muy mucho de hacérmelo entender. Bien es cierto que mi familia no lo tuvo fácil. De clase humilde y trabajadora recaló en el barrio del Bon Pastor de Barcelona en las denominadas “Casas Baratas” gracias a la “caridad” de las autoridades del momento. Ahí he vivido gran parte de mi vida, rodeado de gente de aquí, de Andalucía, de Murcia, de Aragón, de León, de Galicia y de tantos rincones de España que también se vieron atraídos por la demanda de mano de obra. Vivir en ese entorno también ha forjado mi personalidad acentuando valores como la solidaridad y el compromiso. Ese ambiente obrero y popular hasta donde yo recuerdo y hasta donde yo sé, nunca ha tenido ningún problema de convivencia ni de desapego al país que lo acogió. Cuando escucho algunas bravatas sobre el conflicto lingüístico no puedo evitar en pensar en mi madre. A punto de cumplir los 80, nunca ha hablado catalán y nunca ha tenido ningún problema por ello. Ni tan siquiera ahora que está bregando con la administración por el cambio de su “casa barata” a un nuevo piso.

    Por otro lado, como hijo de inmigrantes y nacido aquí, tengo la suerte de compartir mi vida con una mujer cuya familia es catalana de muchas generaciones atrás. A lo largo de estos años de convivencia con ella he descubierto los difícil que lo tiene un catalanohablante para poder expresarse en su lengua materna con normalidad. Por eso entiendo su indignación cuando desde la “caverna mediática” se insiste en abonar el conflicto. Mi familia y la suya se entienden perfectamente, en catalán y en castellano sin ningún problema. Mi padre estaría muy orgulloso de esta normalidad y de que su nieta crezca en medio de esa tolerancia y riqueza. Estaría encantado de ver como esta sociedad ha madurado hasta asumir sin nignún problema que  un emigrante como él haya llegado a la presidencia de la Generalitat . Porque mi padre estaba convencido que el espíritu de la transición haría posible una España plural.

    Y por eso me manifiesto, porque todo ese legado está en juego. No me manifiesto en contra de España. Me manifiesto en contra de una manera excluyente de entender España; la que no respeta la pluralidad; la que no entiende que existen más idiomas que el castellano; la que no respeta las voluntades de los parlamentos soberanos; la que tumba por vía judicial lo que no ha conseguido por la vía popular;  la  que se llena la boca de constitución cuando ni tan siquiera la defendió; la que permite que haya otros estatutos con artículos exactamente iguales a los que han declarado anticonstitucionales en Catalunya; la que es capaz de enfrentarnos con mentiras e intoxicaciones a través de los medios de comunicación; la que nos insulta cada día sin miramientos. Yo estoy en contra de esa España jacobina.

    Hasta ahora, tampoco he comulgado con una Catalunya independiente. No voy a sorprender a nadie si os digo que siempre he creído en una Catalunya  plenamente reconocida e integrada en una España federal y a poder ser republicana. Y digo “hasta ahora” en toda la plenitud de su significado. Porque una vez que la vía autonómica y federal ha topado una y otra vez con esa España más rancia que se empeña en no reconocer la pluralidad, ¿qué camino nos queda? ¿Qué se nos ofrece como alternativa? Luego se extrañan que crezca el independentismo, pero si lo están abonando día tras día. Cada vez que el Tribunal Constitucional exime la sacrosanta “indisoluble unidad de España” como argumento para no reconocernos como pueblo, somos muchos los que nos cuestionamos qué coño estamos haciendo aquí ayudando a sustentar un tinglado con el que no comulgamos.

    Por eso yo estaré el sábado en la manifestación. Asistiré a pesar de los políticos, de sus intereses electorales y de su manera de entender la política que provoca desafección entre la ciudadania. Estaré presente a pesar de la crisis y de que muchos piensen que hablar de l’Estatut en momentos críticos como el que vivimos es marear la perdiz. Yo creo que una cosa no quita la otra.  Acudiré con mi hija, porque su futuro depende en parte  del respeto que nos ganemos como pueblo. Tengo la obligación de defender los valores que me transmitió mi padre y el espíritu de reconciliación que emana de una Constitución que ahora sus más acérrimos detractores se han hecho suya sin miramientos.

    Por eso el sábado defenderé mi derecho a que me dejen decidir qué quiero hacer una vez que nos han dado con la puerta en los morros. ¿Seguimos picando a la puerta o decidimos mudarnos?

     
  • Sor - Perdido. Al final todo era cuestión de fe.

    jotajota.net 23:01 en 30 Mayo 2010 | 1 Enlace permanente | Respuesta
    Etiquetas: autopista hacia el cielo, chuck norris, jj abrams, limbo, lost, losties, perdidos, walker texas ranger

    Si no has visto el final de LOST no sigas leyendo.

    LostLogo_

    Ahora que ya es público y notorio el final de Lost, y después de volver a ver doblado la sesión final voy a puntualizar mi opinión sobre el final de la serie más controvertida, odiada y amada de la televisión.

    Como sabréis a través de mi Twitter mostré mi desacuerdo con la resolución de la trama. Y de repente me he encontrado “al otro lado” de los seguidores de Lost,  esos que no comulgan al 100% con la resolución de la historia y  por lo tanto no somos dignos de ser “losties”.  Lo frase más habitual que he oído estos días es “lo que pasa es no has entendido nada”. Pues siento decir que sí, he entendido el final, es más, me parece un doble capítulo soberbio con momentos muy emocionantes y con un montaje que a buen seguro será premiado. He entendido que la “vida paralela” que hemos visto durante toda esta última temporada, es una especie de limbo donde las almas de estos personajes atormentados han montado un mundo feliz a la espera de reencontrarse todos para avanzar hacia al cielo que se han ganado (vivir juntos, morir solos). He entendido que lo que pasó en la isla pasó, que fue la mejor etapa de sus vidas y que todos murieron antes o después.  Que lo importante eran los personajes no los enigmas. Todo eso lo he entendido.

    También he entendido que los creadores y guionistas de Lost tenían muy claro el final desde el principio. La secuencia donde nos recuerdan como  Jack y Kate descubren los cuerpos de la madre y el hermano de Jacob en las cuevas así lo demuestra. Para entonces aún creía que nos resolverían algún misterio. Pero los guionistas no paraban de enviarnos señales que todo era cuestión de fe. Nombres bíblicos, rituales de iniciación, bautismos, comunión… De hecho todo desde un inicio es cuestión de fe: El humo, los osos, la escotilla, los números, las idas y venidas en el tiempo,… ¡Todo es cuestión de fe!  Pero me cuesta creer que tan sólo fuera eso.

    Si todo fuera una cuestión de fe, ¿ a qué vienen a cuento tantos elementos que han formado un parte importante de la trama? Pues seguramente a la ida de pelota de los guionistas. Si tu cuando haces una biblia de una serie (el texto sagrado de los creadores) donde se refleja un final que lo justifica todo y sabes que tienes que escribir más de 150 capítulos pues “Ancha es Castilla”.  Si a eso le sumas la dimensión que ha cogido la serie en Internet y las teorías que ha llegado a generar pues todavía más motivo para liarla aún más. Debo decir que bendita ida de olla. Ha servido como mínimo para entretenernos durante 6 años y flipar más que los guionistas resolviendo tramas imposibles de resolver y para ofrecernos capítulos que ha sido una auténtica delicia como el laureado “La constante”.

    Seguro que os estaréis preguntando de donde surge mi cabreo con la resolución de la trama si he entendido lo que ha pasado. Pues sencillamente porque los creadores de la serie han hecho justamente lo que dijeron que no harían. JJ Abrams aseguró por activa y por pasiva que no estaban muertos, que no estaban ni en el limbo ni en el purgatorio.  Si ya sé que el limbo era solamente  en la vida paralela y que están muertos en ese momento  aunque no existe ni el ahora ni el aquí tal como se encarga de recordar el padre de Jack. Pero están en el limbo y están muertos y JJ tenía muy claro eso desde el inicio de los tiempos.  Además, puestos a ser quisquillosos les quedaron cabos sueltos y no me refiero a los enigmas. El diálogo entre Desmond y Jack justo antes de entrar en la cueva de la luz es confuso. No queda claro si Desmond viene del limbo, si ya está muerto o son alucinaciones de tanto electromagnetismo que lleva en el cuerpo. Un buen intento para unir las dos realidades. Tampoco se entiende que esperen a que Jack se muera para irse todos juntos, cuando otros personajes aún están vivos. Pero claro de que sirve hacerse todas esas preguntas cuando todo era cuestión de fe.

    Por eso me ha decepcionado la resolución. Porque siempre me ha parecido que el imaginario americano recurre con facilidad al limbo o a una idea del cielo idílica. Hemos visto series y películas con mucho menos presupuesto que han utilizado ese recurso cuando los guionistas ya no sabían como resolver algo.  El otro día en el Twitter comparé a Lost con “Autopista hacia el cielo”, creo que hubiera sido más acertado compararlo con “Walker, Texas Ranger”. En esa serie protagonizada por  Chuck Norris,  cuando el agente Walker ya no sabía como acabar con los malos, el cielo se nublaba, el sol desaparecía, el viento arreciaba y entonces un rallo iluminaba el cielo y Norris conseguía reducirlos.  Todo era cuestión de fe. La justificación final de Lost ha sido una ampliación revisada, mejorada y más sofisticada de ese imaginario celestial americano.

    Aún así sigo creyendo que Lost es la mejor serie que he seguido en mucho tiempo, que han creado una manera de hacer televisión pensada para un público que devora contenidos por Internet. Que hay un antes y un después. Que nadie ha sacado más partido a una idea tan sencilla como lo han hecho en Lost. Y sobre todo ha valido la pena para descubrir unos actores formidables que han acompañado mis más complicadas elucubraciones sobre unos enigmas que el lunes pasado murieron con Jack.

    Por todo esto aún me sigo considerando de la congregación de los legionarios de Perdidos. Es una cuestión de fe.

     
c
Escribe un nuevo post
j
siguiente post/siguiente comentario
k
Post previo/comentario previo
r
contestación
e
editar
o
mostrar/esconder los comentarios
t
Ir arriba
esc
cancelar